بهرام مشتاقی – پیشکسوت کشتی
قهرمانی امیدهای ایران در اسپانیا با فاصلهای کوتاه از ناکامی تیم ملی کشتی فرنگی ایران در رقابتهای صربستان نه فقط مرهم که روزنه امیدی بود به آینده. حدود یک ماه قبل بود که تیم ملی کشتی فرنگی بزرگسالان ایران بدون کسب طلای مسابقات جهانی ۲۰۲۲ بلگراد را ترک کرد؛ اتفاق ناگواری که نه فقط جدایی بنا از جمع فرنگیکاران تیم ملی را رقم زد که نگرانیهای زیادی نیز ایجاد کرد؛ نگرانیهایی که موفقیت چشمگیر فرنگیکاران زیر ۲۳ سال ایران در قهرمانی امیدهای جهان تا حد زیادی آن را جبران کرد.
هرچند بهرام مشتاقی، پیشکسوت کشتی فرنگی ایران بر این باور است که رقابتهای بزرگسالان با زیر ۲۳ سالها تفاوت دارد، اما موفقیت کسبشده در مسابقات قهرمانی امیدهای جهان بار دیگر ثابت کرد آنچه در قهرمانی جهان بلگراد رقم خورد، اتفاقی بیش نبود که میتوان جبران کرد. خصوصاً وقتی کشتی فرنگی ایران امیدهایی چنین پرتوان در اختیار دارد که همانطور که مشتاقی نیز به آن اشاره دارد: «زیر ۲۳ سال نسل آینده است، یعنی اگر بزرگسالان به هر دلیلی نتوانند نتیجه بگیرند، امیدها ثابت کردند میتوانند جبران کنند. تیم امید در اسپانیا نشان داد پشتوانه خوبی برای بزرگسالان است. درست است که دو سه بازیکن از بزرگسالان در اختیار داشتیم، نفراتی، چون دادم مرز، مختاری و یوسفی، اما قهرمانی زودهنگام در اسپانیا و کسب سه طلا و سه برنز نشان از توانمندی فرنگیکاران زیر ۲۳ سال ایران داشت.»
پیشکسوت کشتی فرنگی ایران با اشاره به عدمحضور روسیه در این رقابتها گفت: «بدون شک حضور کشورهای قدرتمند سطح مسابقات را بالا میبرد و وقتی روسیه نباشد یک پای قضیه لنگ میزند و با توجه به نبودن کوبا، اوکراین جنگزده و بلاروس نمیتوانیم بگوییم که سطح مسابقات خیلی بالا بوده، ولی پایین هم نبود، اما مسئله حائز اهمیت رشد قابل توجه فرنگیکاران ایران در قهرمانی امیدهای جهان بود. سال گذشته ما به عنوان نایب قهرمانی دست یافتیم، اما این بار از نبود روسیه بهترین استفاده را برده و مقتدرانه بر سکوی قهرمانی ایستادیم واین نتیجه عملکرد خوب و توانمندیهای بالای دوبندهپوشان تیم ملی بود نه سطح مسابقات که به دلیل عدمحضور کشورهایی، چون روسیه اندکی پایین آمده بود، اما نه آنقدر که مثلاً بخواهیم قهرمانی ارزشمند امیدهای ایران را بیارزش بدانیم چراکه روسیه برای ایران تنها یک رقیب است و اینطور نیست که فکر کنیم ما خیلی از این کشور عقب هستیم که مثلاً با حضور آنها پنجم میشدیم! بله، روسیه رقیب قدرتمندی است و حتی حضورش میتواند با از سد راه برداشتن برخی حریفان کار ما را راحتتر کند، اما کشتی ایران نیز همواره یکی از مدعیان قدر است که سالهاست جایگاه خود را در دنیا پیدا کرده است.»
مشتاقی با تمجید از عملکرد دوبندهپوشان فرنگی ایران که مقتدرانه بر سکوی نخست قهرمانی ایستادند، تأکید کرد زیر ۲۳ سالهها خیال کشتی فرنگی را از آینده راحت کردند: «جوانی یکی از نقاط مثبت تیم ایران بود که مستعدانه برای موفقیت جنگیدند، خصوصاً آنها که در جهانی بلگراد به سادگی از گردونه مسابقات حذف شدند یا نتوانستند خودی نشان دهند.».
اما در میان تمام موفقیتهای کسبشده و مدالهای خوشرنگی که به دست آمد، نقاط ضعفی هم وجود داشت که برای موفقیت بیشتر به آنها توجه کرد. مثلاً در ۷۲ کیلوگرم، مختاری باید حداقل نقره میگرفت نه اینکه با ایستادن بر رده پنجم به کار خود خاتمه دهد یا همچنین یوسفی که در سنگین وزن دنیا مدال گرفته، در مسابقات سال گذشته امیدها و جوانان سال قبلتر حضور داشته است و تجربه مدالآوری در بزرگسالان را هم دارد، نباید به کشتیگیر اوکراینی ببازد که به دلیل وضعیت جنگی کشورش بدون شک نتوانسته مثل ما تدارک ببیند؛ ضعفی که ما در وزن میرزازاده هم داریم و باید برای مدالآوری و موفقیت در رقابتهای آینده به آنها بپردازیم.»
اشتباهات نگذاشت به آنچه شایسته بودیم برسیم
اکبر فلاح – قهرمان سابق جهان
نایب قهرمانی آزادکاران ایران در رقابتهای زیر ۲۳ سال (امید) اسپانیا واکنشهای زیادی را به دنبال داشت چراکه به زعم بسیاری، از دست رفتن قهرمانی در غیاب روسیه هیچ توجیهی نداشت؛ مسئلهای که دبیر رئیس فدراسیون کشتی، غلامی دوبنده پوش وزن ۸۶ کیلوگرم ایران را مقصر اصلی آن خواند. با وجود این، اما اکبر فلاح، پیشکسوت کشتی فرنگی ایران که قهرمانی و نایب قهرمانی جهان را در کارنامه خود دارد بر این باور است که این ناکامی را نمیتوان گردن یک شخص انداخت: «قطعاً نمیتوان به سادگی از اشتباه سجاد غلامی گذشت و او بیشک مقصر است، اما نه به تنهایی. در این ناکامی از رئیس فدراسیون گرفته تا مدیر تیمهای ملی و سرمربی و حتی پزشک تیم هم مقصر هستند.»
پیشکسوت کشتی آزاد ایران با اشاره به عدمحضور روسیه تأکید میکند، دستیابی به نایب قهرمانی به مراتب سختتر از قهرمانی بود: «ما باید با اختلاف ۵۰ امتیاز روی سکوی نخست قهرمانی میایستادیم. ما خیلی قویتر از گرجستان بودیم. کدام تیم پنج فینالیست داشت که ما داشتیم؟ وقتی نفراتی به این خوبی دارید، باید قهرمان شوید. در غیاب روسیه به عنوان یکی از قدرتهای اصلی این رقابتها، هیچ توجیهی برای عدمدستیابی ایران به عنوان قهرمانی نبود.»
فلاح نایب قهرمانی را برای کشتی ایران شکست میخواند و میگوید: «با این عنوانها نباید خود را فریب دهیم. خودمان را نمیتوانیم گول بزنیم. ما با یک پنجمی هم قهرمان میشدیم، اما اگر این اتفاق هم رخ میداد باید از خود میپرسیدیم که چرا کشتیگیر ما باید پنجم شود؟ در یک وزن به نماینده رژیمصهیونیستی خوردیم. یک کشتیگیر ما دیسکالیفه شد، اما در چند وزن دیگر که خوب کار نکردیم، چه حرفی برای گفتن داریم؟ چرا کشتیگیر ما میبازد؟ این جای سؤال دارد. همه باید پاسخگو باشند که چرا این اتفاق رقم خورد.»
دارنده طلای قهرمانی جهان تورنتو دلیل ناکامیهای رقمخورده در اسپانیا را عدمتدارکات مناسب برای امیدها میخواند: «وقتی نگاه میکنیم، میبینیم برای تیم امید انتخابی برگزار نشد. برای امیدها هیچ تدارکاتی دیده نشد. هیچ مسابقات کشوری و استانی برگزار نشد. حتی مسابقات آسیایی هم برای آنها گذاشته نشد.» فلاح همچنین با گلایه از حضور کادر فنی بزرگسالان در رأس امیدها گفت: «خیلی ناگهانی شاهد تغییرات در کادر فنی بودم و کوچ دستهجمعی مربیان بزرگسالان به کادر امیدها! گویی تنها میخواستند افتخار به دست آمده را به نام خودشان بزنند که دست روزگار مانع از آن شد. مگر امیدها مربی نداشتند؟ چرا اینقدر ناگهانی همه چیز تغییر کرد و عوض شد؟ چه زحمتی برای این تیم کشیدند؟ قهرمانان بزرگسالان و جوانان را جمع کردند و بهترین تیم را با خود بردند، اما حتی با این تیم هم نتوانستند به نتیجهای که باید برسند؛ رقابتهایی که هر مربی با کسب قهرمانی از آن برمیگشت، اما با نایب قهرمانی به پایان رسید.»
مربی کشتی آزاد ایران با اشاره به مدالهای کسبشده در قهرمانی جهان امیدها تأکید کرد این مسئله بیانگر اقتدار غیرقابل انکار کشتی ایران و نقطه قوت آن است. وی گفت: «وقتی از پنج فینالیستی که دارید موفق به کسب چهار طلا و یک نقره میشوید، یعنی هیچ تیمی در غیاب روسیه در حد و اندازه شما نیست. این یعنی ما ابرقدرت کشتی هستیم. این نقطه قوت کشتی آزاد ایران است که اگر خوب مدیریت و تدارک داشته باشد، در همه ردهها میتواند مقتدرانه بر سکوی نخست قهرمانی بایستد. اما مشکل این است که اشتباهات ما را از رسیدن به آنچه شایسته آن هستیم، محروم میکند و تا زمانی که اشتباهات خود را نپذیریم و آن را به گردن دیگران بیندازیم، نمیتوانیم به قهرمانی در چنین رقابتهایی و آنچه حق ماست برسیم. این نایب قهرمانی یک تلنگر بود وای کاش متوجه آن باشیم.»
